หลังจากที่ห่างหายจากการอัพบล็อกไปเสียหลายวัน

เนื่องจากมีอาการเบื่อ ๆ เซ็ง ๆ ทั้งชีวิตตัวเองและคนรอบข้าง (บางคน)

ก็เลยเกิดอาการไม่อยากอัพบล็อกขึ้นมาซะงั้น (นิสัยไม่ดี อย่าเอาอย่างนะครับ)

แต่พอได้หาเวลาว่างไปตามหาความฝัน

สิ่งที่ตัวเองอยากทำ อยากเป็นบ้าง ก็ทำให้มีพลังขึ้นมาอีกพอสมควร

แต่พอกลับมาแล้วก็ต้องรู้สึกห่อเหี่ยวอีกครั้ง

หลังจากที่ได้ทราบข่าวการจากไปของ สุดที่รักของพี่หนุ่มชุดดำ

กับคุณแม่ของน้องทวน ยังไงนู๋เป๋อต้องขอแสดงความเสียใจ

กับการจากไปของคนทั้งสองด้วยนะครับ

คนที่อยู่ข้างหลังก็ต้องมีกำลังใจสู้ชีวิตต่อไปครับ

นู๋เป๋อเชื่อว่า คนที่เรารักเขาจะเฝ้ามองความสำเร็จของเราจากข้างบนแน่นอนครับ

สู้ต่อไปนะครับ... นู๋เป๋อเป็นกำลังใจให้ครับ

************************************

กลับเข้ามาสู่เรื่องของตัวเองบ้างครับ

หลังจากที่ช่วงก่อนหน้านี้ เกิดอาการเซ็งแบบสุด ๆ

ก็เลยรู้สึกเบื่อครับ ไม่อยากอัพบล็อก (ข้ออ้างอ่ะ)

ก็เลยนัดกับพี่ ๆ น้อง ๆ บอร์ด นสร. ไปเที่ยวสัตหีบกันดีกว่า

งานนี้มีสมาชิกร่วมเดินทางกัน ๓ คนครับ (มากกว่าครั้งทีแล้วคนหนึ่ง)

งานนี้ได้หัวเรือใหญ่เป็นพี่สาวจาก นพอ. รุ่น ๑๑ ครับ

ถึงจะตัวเล็ก แต่เธอลุยจนลืมอายุจริง ๆ ครับ พี่รุ่งเพชรของเรา

ส่วนน้องสาวอีกคน เป็นญาตินายเรือครับ น้องเลมอน

งานนี้ได้รถของน้องเขานี่แหละครับ ที่ช่วยผ่านทุกบล็อกได้อย่างสะดวกหน่อย

ไม่ต้องจอดรถแลกบัตรทุกบล็อก หุ หุ หุ

ทริปนี้เราออกจากจุดนัดหมายตอน ๐๗๐๐ ครับ

มาแวะตลาดสัตหีบ เพื่อหาเสบียงเตรียมความพร้อมก่อน

แล้วก็ต้องรีบบึ่งไปให้ทัน ๐๘๐๐ เพราะว่าสาว ๆ ช็อปกันเพลินครับ

และแล้วเราก็มาถึงจุดหมายครับ (แต่นู๋เป๋อจำชื่อหน่วยงานไม่ได้อ่ะ)

มาถึง เราก็สวัสดีครูของพี่รุ่งเพชรกันก่อนเลยครับ แนะนำตัวกันเสร็จ

ครูก็บอกว่าไม่ต้องรีบ ยังมีเวลา เราเลยเริ่มต้นด้วยการเสกข้าวเหนียวหมูลงท้องครับ

นี่แหละครับ มื้อเช้าของเรา ห่อแค่นี้ ๑๐ บาทครับ
สาว ๆ บ่นกันอุบว่าแพงชะมัด นู๋เป๋อก็เห็นด้วยครับ หุ หุ หุ

หลังจากที่เพิ่มพลังกันเรียบร้อยแล้ว ก็ได้เวลาเดินทางครับ

เราใช้เวลาเดินทางกันประมาณครึ่งชั่วโมงครับ

เช้าวันนั้นแดดค่อนข้างแรง แถมนู๋เป๋อก็ไม่ชอบทาครีมกันแดด

งานนี้กลับมา ตัวดำเป็นเหนี่ยงเลยครับ แหะ แหะ แหะ

พูดถึงเรื่องการขับเรือเนี่ย นู๋ว่ามันเป็นศาสตร์และศิลป์อย่างหนึ่งเลยครับ

นี่ขนาดแค่เรือลำไม่ใหญ่มาก ยังต้องใช้ศิลปะในการขับเป็นอย่างมาก

แล้วถ้าเป็นเรือใหญ่ขนาดเรือเดินสมุทร หรือเรือรบจะขนาดไหน

อันนี้คงจะต้องให้ท่านผู้รู้อย่างพี่เจ้าชายน้อย หรือ พี่ตาแดง มาช่วยแนะนำแหละครับ

แล้วในที่สุด เราก็ได้มาเหยียบเกาะขามอีกครั้งหนึ่งครับ

งานนี้ช่วยกันขนของ ทั้งของพวกเราและของครูขึ้นเกาะ

แล้วก็ไปหามุมสงบ ๆ เตรียมนอน... มะช่ายยย... ไปดำน้ำสิครับ

แดดยังไม่แรงนัก น้ำก็ยังทรง ๆ อยู่ น่าดำน้ำเป็นที่สุดครับ

จัดแจงเตรียมอุปกรณ์พร้อมแล้ว ก็ตะลุยกันเลยครับ

ครูแนะนำให้ไปไดฟ์ที่หัวหาด อ่ะ...ไปก็ไป

ดำเสร็จกลับมาถึง ครูถามว่า เป็นไงบ้าง

อืม... ดีค่ะครู ซ๊วยยยย สวยยยย พี่รุ่งเพชรแซว

จริง ๆ แล้วแถวนั้นก็สวยอ่ะครับ นู๋เคยไปดำมาแล้วครั้งก่อน

แต่ตอนนั้นน้ำมันลงมาก กลุ่มหินมันเลยไม่ไกลเท่าไหร่

แต่คราวนี้น้ำมันขึ้นเยอะ กลุ่มหินมันอยู่ไกล ถ้าเราออกไปไกลมา

มีหวัง ครูคงได้เอาเรือยางออกไปตามเก็บเราอีกเกาะหนึ่งแน่ ๆ

เราเลยขึ้นมานั่งเพิ่มพลังมื้อเที่ยงกันที่ชายหาดดีกว่า

หลังจากที่หนังท้องตึงเป็นที่เรียบร้อย หนังตาก็เริ่มหย่อนเป็นธรรมดา

น้องเลมอนแอบงีบหลับไปหนึ่งงีบ

ส่วนนู๋เป๋อก็นอนอ่าน "ประดู่บานเมื่อปลายหนาว" ไปสักพักก็เริ่มแพ้สังขาร หลับดีกว่า

แต่พี่รุ่งเพชร ไปนั่งคุยกับครูอย่างหนุกหนาน

สงสัยจะนัดแนะโปรแกรมเที่ยวทริปหน้าแหง๋ ๆ

จนกระทั่ง ๑๕๐๐ นักท่องเที่ยวเริ่มจะกลับกันจนจะหมดแล้ว

นู๋เป๋อเห็นว่า เรายังไม่ได้ขึ้นไปจุดชมวิวกันเลย

เลยไปตามพี่รุ่งเพชรและปลุกน้องเลมอน ให้เตรียมตัวขึ้นไปถ่ายรูปที่จุดชมวิว

และก็ได้รูปมาอย่างที่เห็นนี่แหละครับ หุ หุ หุ

ด้านหลังเกาะ ถ่ายจากมุมสูงครับ

บริเวณหน้าหาดของเกาะขามครับ